Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
(ARTICLES)
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ — ητα.ρω
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
ΑπροσάρμοσταFeatured11 ΝΟΕ 2026 · 10 MIN · ATSOUBALOS
ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΨΟΥΝ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΧΙΛΙΕΤΙΑ
(και όχι δεν τρολλαρω)
xaidw.mkvita-ro
Αυτό το κείμενο ξεκίνησε να γράφεται σαν προσχέδιο, όταν έγινε γνωστό ότι δεν θα επιτραπεί η ανταλλαγή εισιτηρίων με τον Άρη. Ο τίτλος κατα πάσα πιθανότητα θα ήταν λιγότερο υπερβολικός σε σχέση με το πεδίο εφαρμογής της απαγόρευσης και σίγουρα πιο μετριοπαθής σε σχέση με το χρονικό διάστημα. Το προσχέδιο είχε μέσα μπλεγμένα τακτικές καταστολής και πειραματόζωα, μια απροσδόκητη συσχέτιση της αρίθμησης των δρόμων με την καταστολή, λίγο Σλαβοι Ζιζέκ και τέλος εναν γκρεμισμένο τοίχο στην Καμάρα.
Αν αναρωτιέστε πως στο διάολο θα βγάζανε νόημα όλα αυτά, η απάντηση είναι πως στο μυαλό μου έβγαζαν, και αν κάνετε λίγο υπομονή ελπίζω και στο δικό σας. Για να μην ξεφύγω όμως υπερβολικά, θα πιάσω ένα από αυτά. Ας πάρω για παράδειγμα την αρίθμηση των δρόμων και των σπιτιών.
OFF AIR
Δεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώραΔεν υπάρχει ζωντανή εκπομπή τώρα
ΟΙ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΘΩΕΣ
Κάτι που φαίνεται σήμερα αυτονόητο, δεν ήταν πάντα έτσι. Το 18ο αιώνα σε όλη την Ευρώπη, οι τότε αυτοκρατορίες ξεκίνησαν να επιβάλλουν την αρίθμηση των σπιτιών και των δρόμων. Και γράφω επιβάλλουν διότι οι κάτοικοι δεν το πήραν με καθόλου καλό μάτι, με αποτέλεσμα να έχουμε σοβαρές αντιδράσεις στο όλο ζήτημα. Οι κάτοικοι έσβήναν τους αριθμούς και άλλαζαν τις πλακέτες με τα νούμερα για να μπερδεύουν τους κρατικούς υπαλλήλους. Σε αρκετές περιπτώσεις υπήρξαν μέχρι και ένοπλες συγκρούσεις.
Ο λόγος; Απλός. Η αρίθμηση των οδών και των σπιτιών δεν ήταν τόσο αθώα. Ήρθε για να εξυπηρετήσει κυρίως στρατολογικούς και φορολογικούς σκοπούς, ενώ βοηθούσε και στην αστυνόμευση. Η καταγραφή του πληθυσμού ήταν αναγκαία. Είτε για την υποχρεωτική στρατολόγηση και φορολογία, είτε για την χαρτογράφηση των επικίνδυνων και “αντιδραστικών’’ στοιχείων και περιοχών, καθώς και των νέων.
Τώρα εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς που κολλάνε αυτά με το ματς με τον Αρη και την απαγόρευση εκδρομών. Η αφορμή για να θυμηθώ όλη αυτήν την ιστορία ήταν η φράση της αστυνομίας, ότι ακόμα και μετα την συμφωνία των δύο πλευρών των οπαδων, η αστυνομία μέσω του συστήματος gov, θα ήταν σε θέση να εντοπίσει τους Ηρακλειδείς και να τους σταματήσει, έστω και στην πόρτα. Το ίδιο ακούστηκε και για τους οπαδούς του Παναθηναικού εκ των υστέρων. Και επειδή στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή, το πρόβλημα της αστυνομίας δεν είναι τα μη χαρτογραφημένα πλακόστρωτα της βικτωριανής αγγλίας, οι φράχτες ναι μεν ψηλωνουνε, αλλά και οι άλτες βελτιώνονται. Και την προηγούμενη Κυριακή, στον Ηρακλή αποδείξαμε ότι ξέρουμε από σάλτα.
ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑΣ. Η ΠΙΝΑΚΙΔΑ 2.0
Την σήμερον ημέρα που τα πλακόστρωτα γίναν άσφαλτος και τα πίξελ αντικατέστησαν τον ασβέστη, το φακέλωμα και η αστυνόμευση μπορεί να γίνει πιο συνολική. Μόνιμη και συνεχής. Κάμερες, gov, ταυτοπροσωπίες, έλεγχος προτιμήσεων. Ό,τι μπορείς να φανταστείς. Και εντάξει… Σε μια πρώτη ανάγνωση , ένας μεγαλύτερος έλεγχος του αθλητικού κοινου φαίνεται ένα λογικό βήμα. Υπάρχει αναμφίβολα βία. Υπάρχει και η ανάγκη να περιοριστεί. Λογικό. Η και όχι. Γιατί τα πράγματα αρχίζουν και μοιάζουν παράλογα.
Γιατί τα ‘’μέτρα αποτροπής της βίας’’ έχουν αρχίσει να μοιάζουν παραπάνω για εργαλεία απαγόρευσης να δεις την ομάδα σου. Η ζωντάνια και η ένταση του ματς, αρχιζει να αντικαθίσταται από την απαγόρευση του να κάθεσαι όρθιος. Τα παιδάκια να υποχρεούνται να πληρώνουν εισιτήριο και οι ψηφιακά αναλφάβητοι αποκλείονται. Το αλκοολ απαγορευεται και στο ημίχρονο δεν μπορείς να βγεις έξω από το γήπεδο. Λουκέτα αρχίζουν να κλειδώνουν τις θύρες μέχρι τη λήξη του ματς. Και το γήπεδο αρχίζει να μοιάζει φυλακή. Και ποιος θέλει να πάει φυλακή; Καλύτερα στο σπιτι. Καλύτερα στην τηλεόραση.
Εντάξει λίγο υπερβάλλω. Αλλά ειλικρινά ποιος πιστεύει ότι όλα αυτά μειώνουν την βία; Ποιος δεν βλέπει ότι όλο αυτά είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς και ότι απλά χρησιμοποιείται για τα συμφέροντα ορισμένων με στάχτη στα μάτια την καταπολέμηση της βίας; Μπορεί να μειώνουν την βια εντός των θυρών, αλλά σίγουρα δεν κάνουν τίποτα για την μεταφορά της στους δρόμους μιας πόλης. Μην σας πω ότι την χειροτερεύουν. Οπότε καταλήγω στο ότι δεν θέλουν τον κόσμο στο γήπεδο. Τους είναι πιο εύκολο (και πιθανώς κερδοφόρο) να είμαστε όλοι σπίτι και να βλέπουμε το ματς. Και αυτή η ιστορία κρατάει χιλιετία.
ΠΡΩΤΑ ΒΓΑΙΝΕΙ Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΟΥΙ
Ένα παλιό σύνθημα έλεγε, πως κάτω από την άσφαλτο υπάρχει παραλία. Και ένας αστικός θρύλος (ή και αλήθεια) έλεγε πως κάτω από την Όλγας υπήρχε ο Θερμαικός. Ε λοιπόν κάτω από την άσφαλτο κάποτε υπήρχαν και γήπεδα ποδοσφαίρου.
Ας πιάσουμε το ποδόσφαιρο από την απαρχή του. Οι πρώτες εμφανίσεις παιχνιδιών με μπάλα χάνεται στις χιλιετίες, αλλά ο προδρομος του ποδοσφαίρου μετράει 1200 χρόνια τουλάχιστον. Το αγγλικό μεσαιωνικό ποδόσφαιρο ήταν ένα αχανές (ας πούμε) άθλημα, όπου εκατοντάδες άνθρωποι χωρίζονταν σε ομάδες και προσπαθούσαν να πάνε την μπάλα στο τερματικό σημείο της αντίπαλης ομάδας. Οι ομάδες μπορεί να ήταν διαφορετικά χωριά,γειτονιές ή ενορίες. Ακόμα και ματς παντρεμένων vs ανυπαντρων έχει καταγραφεί. Εκατοντάδες λοιπόν άνθρωποι συμμετείχαν. Τα τέρματα μπορεί να απείχαν και χιλιόμετρα μεταξύ τους. Τα ματς κρατούσαν ώρες ή και ημέρες. Κάποιοι γυρνούσαν στις δουλειές τους ή πήγαιναν να φάνε και επανέρχονταν αργότερα. Οι κανόνες ελάχιστοι. Η βία πολύ συχνό φαινόμενο. Από απλό ξύλο στα πλαίσια της ανταγωνιστικότητας μέχρι κανονικότατες συγκρούσεις και ξεκαθαρίσματα λογαριασμών.
Το ποδόσφαιρο λοιπόν είχε ανέκαθεν μέσα του, δύο στοιχεία. Αφενός ήταν κομμάτι της κοινωνικής ζωής και ότι αυτό έφερε μαζί της (και την βία). Και αφετέρου ήταν ένα συμμετοχικό γεγονός. Συμμετείχαν με τον τρόπο τους σχεδόν όλοι. Το 19ο αιώνα όμως, ξεκίνησε μια αλλαγή. Άρχισαν να μπαίνουν κανόνες. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο (όπως περίπου το ξέρουμε σήμερα) ξεκίνησε στα αγγλικά κολέγια της εποχής. Οι ομάδες ήταν συνήθως κοιτώνας vs κοιτώνας (συνήθως 11 οι μαθητές ενός κοιτώνα), ενώ οι διαστάσεις του γηπέδου είναι ακόμα και σήμερα πολύ κοντά στις διαστάσεις του προαυλίου των τότε κολλεγίων. Με τα χρόνια περιορίστηκε και η χρήση βίας εντός παιχνιδιού. Ένα σκληρό μεν άθλημα, αλλά σε γενικές γραμμές με ελεγχόμενη βία μέσα σε κάποια όρια.
Έτσι, σιγά σιγά, φτάνουμε στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Κανόνες αρχίζουν να εγκαθιδρύονται, ενώ η βία περιορίζεται σε επιτρεπτά πλαίσια εντός του αγωνιστικού χώρου. Και οι εκατοντάδες παίκτες εξοβελίζονται στις κερκίδες. Στον πυρήνα όμως, δεν άλλαξαν και πολλά. Μπορεί πλέον να μην παίζουν ταβερνόξυλο γύρω από μια αχυρόμπαλα οι κοντοχωριανοί, αλλά και οι ποδοσφαιριστές/εκπροσωποι δεν πάνε πίσω. Σπρωξιές, κλωτσιές, αγκωνιές, τραβήγματα. Δύσκολα παίρνεις την μπάλα από τον αντίπαλο χωρίς επαφή. Και ακόμα πιο δύσκολά αφαιρείς από τον θεατή την ανάγκη του να επιστρέψει εκεί που ήταν. Στον αγωνιστικό χώρο. Οι άνθρωποι θέλουν να συμμετέχουν. Ακόμα και όταν βρίσκονται στις κερκίδες. Φωνάζουν, επευφημούν, βριζουν, μουρμουρανε. Προσπαθούν να δώσουν ώθηση στην ομάδα ή να μεταφέρουν την αγανάκτησή τους. Θέλουν να είναι κομμάτι του παιχνιδιού. Ακόμα και ο τύπος που πηγαίνει πάνω κάτω το διάζωμα της 13 μονολογώντας. Ζει και αυτός την ένταση του παιχνιδιού.
Όλη αυτή η αναδρομή για να πω κάτι πολύ απλό. Το ποδόσφαιρο και η κοινωνία είναι συνδεδεμένα. Είναι μια κοινωνική τελετουργία ,αν θέλετε, που κουβαλάει μέσα της ότι και η κοινωνία. Μια τελετουργία που έφερνε μαζί (ή και απέναντι) τις κοινωνικές ομάδες. Και ενίοτε έλυνε και τις διαφορές τους, ιεροτελεστικά μέσω ενός ματς. Άπειρες οι ιστορικές αναφορές σε κόντρες μεταξύ ποδοσφαιρικών ομάδων που αποτύπωναν από πίσω τους όλων των ειδών τις διαφορές. Ταξικές διαφορές μεταξύ γειτονιών. Θρησκευτικές διαφορές κοινοτήτων της ίδιας πόλης. Πολιτικές διαφορές, ακόμα και εθνοτικές κόντρες έβρισκαν συμβολική αποτύπωση μέσα από ομάδες.
ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΧΤΙΖΟΥΝ ΦΥΛΑΚΕΣ…
Και από πάντα προέκυπτε το εξής ερώτημα για τους άρχοντους. Πως θα αποσυνδεθεί το ποδόσφαιρο από την κοινωνία; Πως θα γίνει απλά ένα εμπόρευμα και ο συμμετέχοντας θα γίνει θεατής. Και αργότερα ο θεατής θα γίνει τηλεθεατής. Και στην τελική αν δεν είναι εφικτό, τότε ο θεατής πρέπει τουλάχιστον να γίνει παθητικός θεατής.
Η αρχή έγινε με τον περιορισμό της συμμετοχής και τον διαχωρισμό του παίκτη και του θεατή. Το ενεργό παιχνίδι έγινε θέαμα που θα έλεγαν και οι ύποπτοι. Έπειτα ήρθε ο περιορισμός του αγωνιστικού χώρου και ο διαχωρισμός του γηπέδου με την δημόσια σφαίρα. Τα γήπεδα άρχισαν να αποκτούν φράχτες και κάγκελα. Οι πλατείες και οι δρόμοι γίνανε περικλειστα στάδια. Τα ανοιχτά γήπεδα απεκτησαν θύρες. Η είσοδος απέκτησε αντίτιμο. Τα τσιμέντα των γηπέδων απεκτήσαν θέσεις. Οι όρθιοι γίναν καθιστοί. Τα γήπεδα άρχισαν να χτίζονται όλο και πιο μακριά από την ζωή της πόλης. Και γιατί όχι να υπάρχουν μόνο μέσα σε μια οθόνη.
Να μην τα πολυλογώ. Το γήπεδο αρχίζει και οργανώνεται σαν στάνη. Κανονικότατα. Έλεγχος του ποιος θα μπει/βγει και πότε. Εγκλεισμός κατά τη διάρκεια και προαυλισμός για τροφή. Και όπως κάθε κτηνοτροφική μονάδα που σέβεται τον εαυτό της , πρέπει να ελέγχεται όχι μόνο τι καταναλώνεται εντός αλλά κυρίως τι γίνεται εκεί μέσα. Τα ‘’ζώα’’ ελέγχονται για τυχόν παρεκκλίνουσα συμπεριφορά και προς θεού, δεν πρέπει να έχουν και πολύ επαφή μεταξύ τους μην κολλήσουν τίποτα. Ούτε πολύ γνώμη πρέπει να έχουν. Δεν βρίσκονται εκεί για να συμμετέχουν, αλλά για να παράγουν κέρδος. Ει δυνατόν από το σπίτι τους με μια συνδρομή. Γλυτώνει από κόπους και μπελάδες.
Πολλές φορές ακούγεται η φράση οι τάδε οπαδοί είναι πρόβατα. Εδώ όμως, μάλλον διακυβεύεται το αν όλοι οι θεατές μοιαζουν σαν ζωικό κεφάλαιο στα μάτια του κράτους και των παρατρεχάμενων.
Δυστυχώς όμως γι αυτούς, το ποδόσφαιρο είναι μέσα στην κοινωνία. Και η κοινωνία είναι μέσα στο ποδόσφαιρο. Και εμείς θα είμαστε εκεί κάθε φορά. Για να φωνάξουμε, να τραγουδήσουμε, να χοροπηδάμε πάνω κάτω ή να περπατάμε ανήσυχοι πέρα δώθε. Να περάσουμε καλά, να χαρούμε και να στεναχωρηθούμε. Να κερδίσουμε ή να χάσουμε. Να πούμε αυτό που θέλουμε ή να ακούσουμε αυτό που δεν θέλουμε. Μαζί.
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΒΓΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΠΑΡΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ
Θα πει κανείς ότι τα παραλέω και δεν θα χει άδικο. Δεν μας τρυπάνε και τα αυτιά με νούμερα. Ναι υπερβάλλω λίγο. Δεν είμαστε σε τέτοιο επίπεδο δυστοπίας που περιγράφω. Και μάλλον δεν θα φτάσουμε και ποτέ. Γιατί η ανθρώπινη ανάγκη είναι μεγαλύτερη από το όποιο ‘’όραμα’’ για ένα κενό νοήματος ποδόσφαιρο.
Και τι θες να μας πεις δηλαδη τότε; Να τα πάρουν όλα πίσω και να συνεχίσει η βία να γιγαντώνεται; Μα το αντίθετο συμβαίνει. Όλα αυτά όχι απλά αναπαράγουν την βία αλλά την κλιμακώνουν. Όταν δεν βλέπεις τον απέναντι, αυτός σιγά σιγά γίνεται ξένος. Χάνει την ανθρώπινη του υπόσταση. Όταν σε αποκλείουν , αρχίζεις και συμπεριφέρεσαι σαν αποκλεισμένος.
Και για ορισμένους υπάρχει μια στενάχωρη συνέχεια. Όταν τα πάντα είναι συμφερον χωρίς ηθικό φραγμό και ενδοιασμό για τους πάνω, μην απορήσεις για την απουσία αξιών των από κάτω. Και σε πολλές περιπτώσεις πολλοί ξέχασαν ποια συλλογική κοινωνική ιστορία τους έφερε εκεί και άρχισαν να γλυκοιτάνε τα καμώματα των ‘’παραγόντων’’. Και καταντησαν μια φθηνή απομίμηση με γνώμονα το προσωπικό συμφέρον και κέρδος.
Όταν το ποδόσφαιρο και η κοινωνία αναδύει δυσωδία, τότε είναι τουλάχιστον υποκριτικό να προσπαθείς να καθαρίσεις το γήπεδο από βία και να την στείλεις (πολλές φορές με τις ευλογίες ιδιοκτητών ομάδων,κράτους και αστυνομίας) στους δρόμους. Αν ενα ποδοσφαιρικό σύστημα είναι βρώμικο, η τελευταία του κομπίνα είναι να ‘’καθαρίσει’’ την εικόνα του. Το γήπεδο. Μπας και φανεί λίγο καθαρότερο έτσι και το ίδιο το σύστημα. Κι ας απλώνεται η μπόχα του πάνω από πόλεις ολάκερες. Στην οθόνη πρέπει όλα να φαίνονται καθαρά και τακτοποιημένα. Για να φωνάζουν όλοι μαζί ότι κάποιος άλλος θα φταίει για ότι συμβαίνει παραέξω.
ΥΓ: Κανονικά θα έπρεπε να βάλω πηγές για πολλά από αυτά. Αλλά λίγο που το προσπάθησα είναι σχεδόν αδύνατο να μην ξεχάσω κάποιον ή κάτι. Τα περισσότερα είναι σκορπια πράγματα που είχα διαβάσει χρονια πριν. Πράγματα που δεν ξέρεις πού κολλάνε ή που θα σε βοηθήσουν μπορεί να περάσουν χρόνια μέχρι να τα “χρειαστείς”. Για παράδειγμα την όλη ιστορία με την αρίθμηση των οδών την πρωτοδιαβασα σε ένα μπροσουρακι εκτυπωμένο μάλλον στην Αθήνα γύρω στο 2011. Και θα ορκιζόμουν ότι ο τίτλος είχε να κάνει με κάτι άλογα που όταν γεράσουν τα σκοτώνουν. Παίζει να μιλούσε και για το ασφαλιστικό σύστημα. Αλλά φαντάζεστε να ξεκινούσα λέγοντας για την σύνδεση του ασφαλιστικού συστήματος με την απαγόρευση ανταλλαγής εισιτηρίων;
ΥΓ2: Σε προηγούμενο κείμενο είχα γράψει ότι πηγαίνοντας στον Βόλο για το ματς με τον Ατρόμητο περασαμε έξω από έναν τσιγγανικο γάμο. Συνοπαδοι που διάβασαν το κείμενο με διόρθωσαν λέγοντας πως πέρασαν και ο ίδιοι από εκεί και ήταν τσιγγάνικη κηδεία. Τους εμπιστεύομαι, αλλά θα περιμένω και το πιθανό ρεπορταζ του κ. Χάρη Σταύρου.
