Θα μπορούσα να δικαιολογηθώ με το επιχείρημα, ότι στα πιο "παραγωγικά" μου χρόνια, οι χαμηλές κατηγορίες και οι κρατικές απαγορεύσεις, δεν βοήθησαν καθόλου. Αλλά αυτή θα ήταν απλά μια βολική δικαιολογία που λέω στον εαυτό μου κάθε φορά που ακούω ιστορία από μια εκδρομή που δεν πήγα ή που βλέπω ένα εκτός σε κάποια οθόνη και μέσα μου τρώγομαι. Δεν έχει νόημα να κουράσω με κάποια ημιφροϋδική ανάλυση καφενείου.
Ο μέσος οπαδός
Η ουσία είναι πως είμαι ένας μέσος οπαδός σε αυτό το θέμα. Δεν μετριούνται και στα δάχτυλα οι εκδρομές που έχω πάει , αλλά από την άλλη, δεν είναι ότι έχω χάσει και το μέτρημα. Οι φορές, όμως, που κυριολεκτικά μετράω στα δάχτυλα, είναι το πόσες φορές είδα απέναντι, αντιπάλους οπαδούς.
«Οι μνήμες ως παιδί συνήθως μένουν σαν μια εικόνα, ένα συναίσθημα.»
Είμαι αισίως 32. Οι αναμνήσεις μου από οπαδούς άλλων, λεγόμενων, μεγάλων ομάδων κόντευαν να κλείσουν δυο δεκαετίες. Τις τελευταίες φορές που ήρθαν στο Καυτανζόγλειο δηλαδή. Μαθητής γυμνασίου, πρέπει να ήμουν, την τελευταία φορά που μπορώ να τους θυμηθώ. Οι μνήμες ως παιδί συνήθως μένουν σαν μια εικόνα, ένα συναίσθημα. Μια στιγμή αποσπασματική. Δεν αναλύεις ακριβώς αυτό που βλέπεις. Δεν επεξεργάζεσαι τόσο λογικά ακόμα τα πράγματα. Αυτό το κάνεις εκ των υστέρων.
Για κάποιες ομάδες μπορώ να ανασύρω από το κεφάλι μου "φωτογραφίες μνήμης". Για κάποιες άλλες έπρεπε να πάρω βοήθεια από το γκουγκλ, για να διπλοτσεκάρω αν αυτοί δεν ήρθαν ή αν εγώ έλειπα. Δεν μου έμειναν. Δεν ξέρω γιατί. Γαύρους ας πούμε δεν θυμάμαι. Αλήθεια δεν το λέω για να τους πικάρω. Πραγματικά δεν τους θυμάμαι σαν εικόνα. Ίσως έχω μία ανάμνηση με τον παοκ... Αλλά με τα χρόνια έχω αρχίσει και αναρωτιέμαι αν όντως πρόκειται για δική μου ανάμνηση ή για κάποιου είδους mandela effect που μου δημιουργήθηκε έπειτα από δεκαετίες επικοινωνιακού βομβαρδισμού με τις ίδιες ατάκες. Εδώ ώρες ώρες νομίζω πως ‘’θυμάμαι’’ να ακούω και χειροκροτήματα για τον Χατζηπαναγή. Και ας ήμουν αγέννητος.
Δεν ήταν μόνο το γήπεδο...
Δεν θυμάμαι όμως μόνο τα ματς. Θυμάμαι και τα γύρω γύρω. Τον βαζελο συμμαθητή που μαλώναμε την άλλη μέρα στο σχολείο για το ποιος είχε την καλύτερη κερκίδα. Τον άλλο βαζελο συμμαθητή που του είχα πει πως αν θέλει να τον βάλω στο γήπεδο (όχι με τον Παναθηναϊκο) έπρεπε να μου φέρει δύο καπνογόνα. (Τι διάολο. Πόσους βαζελους είχε η τάξη μου;). Εν πάσει περιπτώσει τα έφερε. Χρώματος μωβ. Ότι να ναι. Δεν ξέρω τι περίμενε ότι θα έκανα. Ούτε γιατί το είπα. Μπήκαμε όλοι μαζί μια παρέα 5-6 άτομα από το σχολείο. Δυο συμμαθητές μου έγιναν Ηρακλής εκείνη την ημέρα και για πολλά χρόνια πηγαίναμε μαζί στα ματς. Ο βάζελος παρέμεινε βάζελος. Έτσι θυμάμαι. Στα πιο κοντινά τώρα. Τον συνάδελφο οπαδό της αεκ που 18 χρόνια αργότερα ανακαλύψαμε ότι είμασταν στο ίδιο ματς. Και φέτος θα ξαναβρισκόμασταν στο ίδιο ματς. Σε ανάποδες θέσεις.
Οι απέναντι
Στην Φιλαδέλφεια ήταν η ΠΡΏΤΗ φορά που είχα απέναντι ένα άλλο οπαδικό κίνημα, αυτήν την φορά ,όμως, με εμένα ως τον φιλοξενούμενο. Και αν για μένα ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα σε εκτός έδρας, φαντάζομαι ότι για πολλά νεότερα παιδιά ίσως να ήταν και η πρώτη φορά που βλέπαν αντίπαλο πέταλο γεμάτο, γενικώς. Όταν συνειδητοποίησα ότι θα ξαναβρισκόμουν απέναντι με άλλους οπαδούς, φτάναμε ήδη στην Αθήνα. Δεν ξέρω τι περίμενα να δω. Είχα απλά μια αδημονία. Πέρασαν διάφορες σκέψεις από το μυαλό μου. Πρέπει να φοβάμαι; Πρέπει να χαίρομαι;
Τίποτα από όλα αυτά τελικά δεν ένιωθα. Ήταν ένα διαφορετικό συναίσθημα. Κάθε στιγμή ασχολιόσουν με την ίδια την στιγμή. Με το σύνθημα. Με τον διπλανό σου. Με ένα κασκόλ που κουνιέται.Με το αν η μπύρα έχει αλκοόλ και πως κατάφερε και σούρωσε ο διπλανός με μπύρα άνευ. Μέρες αργότερα αναρωτήθηκα. Μου έμειναν ‘’εικόνες’’ από απέναντι; Όχι ιδιαίτερα. Δεν τους χάζεψα ούτε λεπτό. Δεν τους "φωτογράφησα" στην μνήμη μου , όπως όταν ήταν απέναντι μας στο Καυτανζόγλειο πριν πολλά χρόνια.
Δεν ξέρω αν φταίει που επεξεργαζόμουν άλλα πράγματα. Δεν ξέρω αν φταίει το θολωμένο πλέξιγκλας και ο αστιγματισμός μου. Δεν ξέρω αν φταίει η ενδόμυχη σκέψη μου, ότι όσο περίεργο και να είναι στις μέρες μας, αυτή θα έπρεπε να είναι η κανονικότητα. Εμείς εδώ και κάποιοι άλλοι απέναντι. Ποιος ο λόγος να μου κάνει εντύπωση; Ίσως φταίει που δεν είμαι πλέον παιδί και έχει αλλάξει ο τρόπος που απορροφάω την πληροφορία. Όλα είναι λίγο πιο επεξεργασμένα από τα πριν. Ίσως όμως να μην έχει χαθεί η παιδική αθωότητα με τα χρόνια. Ίσως, απλά, η μόνη "φωτογραφία" που είχε αξία να μου μείνει εκείνη την ημέρα, ήταν άλλη: Το εμείς στην νέα Φιλαδέλφεια. Ασυνείδητα μόνο αυτό συγκράτησα στη μνήμη μου. Από την ώρα που μπήκα στο αμάξι το πρωί για να ξεκινήσουμε. Μόνο αυτό μου φαινόταν ενδιαφέρον.
«Εμείς εδώ και κάποιοι άλλοι απέναντι.»
ΥΓ: Όταν ξεκίνησα να γράφω, είχα σκοπό να αναλύσω κάτι τελείως διαφορετικό. Τι σημαίνει η κατασκευή του Άλλου. Και για εμάς, αλλά και για το πώς βλέπουμε τους άλλους. Τι σημαίνει να ανταλλάζεις συνθήματα με κάποιον που είναι στα 10 μέτρα και με κάποιον στο Facebook . Με κάποιον που μπορείς να διαδραστείς υλικά. Τι σημαίνει να δυσκολευόμαστε να αντιληφθούμε ότι ο άλλος απέναντι είναι κάτι απτό. Που μπορείς να μαλώσεις. Να συζητήσεις. Να πικαριστείς ή να βρίστεις. Να φωνάξεις ένα κοινό σύνθημα ή να αντιπαθήσεις για χρόνια.
Και φέτος θα μας δωθούν αρκετές ευκαιρίες. Ας τις αρπάξουμε.
