Ο Γιόζεφ, ο πρωταγωνιστής του Κάφκα στη «Δίκη» (όχι εκείνη του Θωμαΐδη), βρίσκεται μπλεγμένος σε μια διαδικασία που αδυνατεί να κατανοήσει πλήρως. Προσπαθεί να βρει απαντήσεις σε έναν κόσμο όπου οι κανόνες μοιάζουν να αλλάζουν ανάλογα με το ποιος τους εφαρμόζει, αλλά και με τις συνθήκες υπό τις οποίες εφαρμόζονται. Στην ιστορία του Κάφκα, όσο περισσότερο προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τόσο βαθύτερα βυθίζεται σε έναν μηχανισμό που μοιάζει αδύνατο να ελέγξει.
Δεν πιστεύω να σας θυμίζει κάτι η παραπάνω κατάσταση. Άλλωστε, δεν νομίζω πως ούτε ο ίδιος ο Κάφκα θα φανταζόταν ότι, πάνω από έναν αιώνα μετά τη συγγραφή της «Δίκης», κάποιος θα συνέδεε το έργο του με το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Έχουν περάσει μέρες από το παιχνίδι στην Τούμπα. Και, ειλικρινά, είχα την εντύπωση πως μάλλον θα ήταν ένα ματς που θα ξεχνιόταν γρήγορα, όπως εκείνο του Χαριλάου. Αυτή η σκέψη, βέβαια, αποτελεί πλέον μακρινή ανάμνηση.
Το παιχνίδι απέκτησε μια δεύτερη ζωή πριν καν ολοκληρωθεί το ενενηντάλεπτο. Τηλεοπτικά στούντιο, αναλύσεις, σχόλια στις αναρτήσεις και ατελείωτες διαδικτυακές αντιπαραθέσεις. Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στις αποφάσεις του διαιτητή. Επεκτάθηκε στην ίδια την παρουσία του Ηρακλή, στους ανθρώπους του και στην ευκολία με την οποία ορισμένοι αισθάνθηκαν την ανάγκη να απαξιώσουν έναν ολόκληρο σύλλογο για τη στάση του μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι.
Δεν γνωρίζουμε τα κίνητρα του καθενός. Δεν χρειάζεται να κατασκευάσουμε μια θεωρία για να εξηγήσουμε κάθε σχόλιο. Ξέρουμε, όμως, τι συνέβη στο γήπεδο και δεν έχουμε καμία διάθεση να προσποιηθούμε ότι δεν το είδαμε, ούτε φυσικά να το ξεχάσουμε.
Κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει να δεχτούμε ότι το άσπρο είναι μαύρο και το μαύρο άσπρο, μόνο και μόνο επειδή η ίδια εκδοχή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές. Η κατάσταση αυτή, όμως, και η ευθύνη που συνοδεύει το να υποστηρίζεις τον Ηρακλή γεννούν μια ανάγκη που πολλοί δεν αντιλαμβάνονται.
Την ανάγκη να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στο να θυμόμαστε και στο να εγκλωβιζόμαστε. Όταν χάνεις από το βλέμμα σου από πού και από ποιους περιμένεις απαντήσεις, αρχίζεις να παίζεις το παιχνίδι με τους όρους που σου επιβάλλουν άλλοι. Κι ενώ πιστεύεις πως υπερασπίζεσαι τον Ηρακλή, καταλήγεις να αφιερώνεις όλο σου τον χρόνο σε όσα λένε οι υπόλοιποι για τον Ηρακλή.
Μια δίκη που δεν τελειώνει ποτέ.
Το βράδυ της Κυριακής, πριν καλά καλά το καταλάβω, βρέθηκα στο Ιβανώφειο. Βάζω στοίχημα πως εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε άλλο μέρος στην Ελλάδα, κοντινό ή μακρινό, με περισσότερους χαρούμενους ανθρώπους να μοιράζονται την ίδια περηφάνια για την ομάδα τους. Δίπλα μου, άνθρωποι που είχαν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι με το αποτέλεσμα. Κι όμως, ήταν για μία ακόμη φορά περήφανοι για αυτό που στηρίζουν. Το ίδιο περήφανοι έδειχναν να είναι και οι ποδοσφαιριστές του Ηρακλή.
Δεν πανηγύρισε κανείς την ήττα. Κανείς δεν υποκρίθηκε πως όλα ήταν εντάξει. Ήταν μια υπενθύμιση προς τους ίδιους ότι η σχέση τους με αυτή την ομάδα δεν βασίστηκε ποτέ αποκλειστικά σε αγωνιστικά κριτήρια.
Ο Ηρακλής έδειξε στην Τούμπα ότι είναι ικανός να παλέψει με τα θηρία. Ο κόσμος του, στο Ιβανώφειο, έδειξε ότι δεν χρειάζεται να περιμένει το αποτέλεσμα για να αποδείξει σε ποια πλευρά βρίσκεται. Ήταν μια ανανέωση της υπόσχεσης που κάθε τόσο δίνει ο Ηρακλειδέας στον εαυτό του, κοιτάζοντας τον καθρέφτη:
«Απλά υποσχέσου μου ποτέ μας να μη γίνουμ' αυτοί».
Μια υπόσχεση που δεν έχει να κάνει με κανέναν αντίπαλο. Είναι μια υπόσχεση που πρέπει να δώσουμε στον εαυτό μας, ώστε μέσα σε αυτό το σάπιο ποδοσφαιρικό —και όχι μόνο— σύστημα, που μας εξαντλεί κάθε Σαββατοκύριακο, να προστατευτούμε. Να μην του μοιάσουμε ποτέ.
Την αδικία την έχουμε βιώσει. Δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Η ανάγκη να υπερασπιστεί κανείς τον εαυτό του και τον Ηρακλή είναι πηγαία. Δεν πρόκειται να γίνουμε αδιάφοροι, ούτε τα σχόλια στα βίντεο και στις αναρτήσεις μας πρόκειται να μας κάνουν να χαμηλώσουμε τις φωνές μας. Ούτε κατά διάνοια.
Και θα το ξαναπώ: δεν χρειάζεται να εξηγούμε σε όλους. Ειδικά σε όσους δεν πρόκειται να καταλάβουν. Η ταυτότητα του Ηρακλή δεν καθορίζεται από τα σχόλια που γράφουν κάποιοι εριστικοί (άσε που όσοι είδανε τι έγινε πραγματικά και το έγραψαν, έγιναν αυτομάτως... ύποπτοι), αλλά από την ιστορία του, τους ανθρώπους του και την επιλογή τους να συνεχίζουν μαζί.
Το Σάββατο, απέναντι στην Κηφισιά, η συζήτηση μεταφέρεται ξανά στο δικό μας γήπεδο. Δεν θα έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα από τα γεγονότα της Κυριακής. Η ομάδα χρειάζεται να συνεχίσει από εκεί που έδειξε ότι μπορεί να σταθεί. Ο κόσμος έχει τώρα την ευκαιρία να στείλει το πιο ηχηρό μήνυμα, με τη μαζική παρουσία του στο Καυτανζόγλειο.
Σε όσους επιθυμούν να μας αποπροσανατολίσουν, η απάντηση είναι μία: οι μάχες που έχει δώσει και έχει κερδίσει ο Ηρακλής δεν ακυρώνονται με καμία απόφαση VAR. Ο κόσμος που προσπαθείτε να μειώσετε και να ξενερώσετε δεν εγκατέλειψε την ομάδα. Και να είστε καλά που του θυμίζετε, με κάθε τρόπο, γιατί βρίσκεται εκεί κάθε εβδομάδα, σε όλη την Ελλάδα.
Σε κάθε παιχνίδι που έρχεται, η ευθύνη μας είναι να συνεχίσουμε να είμαστε αυτό που είμαστε, χωρίς να επιτρέψουμε σε κανέναν να το ορίσει για λογαριασμό μας.
Κανείς δεν ξεχνά όσα συνέβησαν, γιατί η ιστορία μένει γραμμένη για χρόνια και δεν γράφεται μόνο μέσα από πανηγύρια και νίκες. Κανείς μας δεν θα δεχτεί να σιωπήσει και να πειστεί ότι δεν είδε όσα είδε. Αλλά είναι χρέος μας να μη γίνουμε κι εμείς αυτό που μας εξοργίζει.
